با تشكر از دوستاني كه در رابطه با اين درخت اظهار نظر كرده اند بخصوص دوست عزيزم آقاي روح اللهي.

در اينكه قدمت اين درخت به چه زماني مي رسد واز عمر آن چقدر گذشته اطلاع دقيقي در دست نيست ولي آنچه مسلم بنظر مي رسد اينستكه قبل از ساكن نشين شدن درزاب اين درخت وجود داشته. معمولا درخت بنه در كوه ها رشد و نمو مي كند ولي اين درخت در دشت و بيابان آن هم به صورت تك درخت وجود دارد و همين مسئله يكي از امتيازات اين درخت است. همانطور كه آقاي روح اللهي نوشته اند احترام به درخت كه گاهي تا مرحله پرستش پيش مي رفته در تمام جهان و بخصوص ايران از دير باز رايج بوده است. اين درخت نيز در بين اهالي درزاب( مثل بسياري از مردم در ديگر مناطق كه در هر منطقه جنسي مادي داراي احترام بوده) از احترام و عظمت خاصي برخوردار بوده  تا جايي كه با بستن پارچه از آن تقاضاي برآورده شدن حاجت مي نموده و حتي بعضي از مراسم ويژه بخصوص عزاداري براي ائمه (ع) را در كنار اين درخت برگزار مي نموده و بعنوان نعمت بزرگي از نعمات خداوند احترام خاصي براي آن قائل بوده اند و از قطع كردن و بريدن آن بسيار اجتناب داشته اند. بعد از انقلاب تمام اين اعتقادات و مراسم منسوخ شد و ازبين رفت ولي به عنوان نعمتي زيبا از نعمات خداوند كه صد ها سال استوار مانده  همچنان از احترام خاصي برخورداراست. ديگر كسي براي گرفتن حاجت و برپايي مراسم پاي اين درخت نمي رود ولي سايبان زيبايي است در دل دشت براي چوپانان و رهگذران و كساني كه علاقه خاصي به درست كردن چايي در بيابان و خوردن آن زير اين درخت دارند و بخصوص استراحت گاه با صفايي براي بجستانی هایی كه جاده درزاب را محل آموزش رانندگي قرار داده اند و...