این که چرا این منطقه درزاو نام گرفته، خبر قطعی و قابل استنادی در دسترس نیست. آنچه از بعضی قرائن می شود استفاده کرد این است که علت این نام گذاری می تواند به چند نقطه مورد توجه درزابی ها در کوه مستند و مربوط باشد.
زاو در اصطلاح محلی به آبراه سنگی و آبشار مانندی با ارتفاع حدودا سه تا متر در قسمت پایینی کوه می گویند که در زمان بارندگی آب از کوه و سنگلاخ ها سرازیر و از این قسمت ها به رود خانه متصل می شود و صحنه های بسیار زیبا و خیره کننده ای را به وجود می آورد.
از سمت قنات روستا به سمت کوه و جنوب و بالاتر از سد روستا ، در فاصله حدود ۱۵۰۰ متر از بالای سد خاکی، چهار زوار وجود دارد که در فصل بارندگی ، آب باران از این زاوها سرازیر و در رودخانه به هم می پیوندد و به سمت سد روستا جریان می یابد و در سالهای آباد و پر آب حدود سه الی چهار ماه جریان آب ادامه دارد.
تمام این زاوها در سمت راست قرار دارد که عبارتند از :
زواهای سنگ انداز:
با فاصله حدود ۳۰۰ متر از انتهای سد دو زاو قرار دارد که زاو پایین و بالا نام دارد و آب باران از قسمت غربی کوه روسنگ از طریق این دو زاو به رودخانه متصل می شود.
زاو مِقِساو:
این زاو بعد از جلوگیر ، در سمت راست و در انتهای مسیر به سمت چشمه مقساو قرار دارد و آب باران که از قسمت جنوب غربی کوه روسنگ جاری می شود ، از این زاو به رودخانه وصل می شود.
زاو قنبر علی:
با فاصله حدود ۸۰۰ متر از جلوگیر به سمت جنوب و بازهم در سمت راست این زاو قرار دارد که در فصل بهار علاوه بر جریان آب ، با پوشش گیاهی ای که در قسمت پایین زاو وجود دارد دارای جلوه خاص و زیبایی خاصی می باشد.
نتیجه:
با وجود این زاوها در جنوب قنات روستای درزاب و با توجه به این که حدود چهار شبانه روز از آب روستا وقف مکانهای مذهبی شهر بجستان از جمله مسجد حسینی و ساباط است ، بنظر می رسد مالکین روستای درزاب در ابتدا بجستانی باشند که در این محل قنات حفر نموده و مکانی هم برای کشاورزی و هم احیانا سکونت موقتی بوده که بعدا تبدیل به سکونت دائم شده و بخاطر وجود این زاوها در حوزه آبریز قنات روستا ، نام این محل را
«دَرْ زاو » نام نهاده اند